Ana Paucha, que se chamaba a sí mesma Ana no, era uha muller de sol, de dicha, prendada do seu marido, pescador, e dos seus tres fillos.
O marido e os dous fillos maiores morreron na guerra civil, o pequeno está preso. Ana no, con setenta e cinco anos, pecha a porta da súa casa nun pequeno pobo almeriense e decide ir andando ata o cárcere onde está o seu fillo para abrazalo e darlle o pan de aceite que amasou coas súas propias mans.
Inquietante viaxe cara o norte de España, viaxe de amor e de morte, de iniciación e de coñecemento. É unha novela que aborda a fortaleza feminina ante o sufrimento.
A novela presenta a un dos personaxes femininos máis fermosos da literatura contemporáneea, así como unha admirable alegoría da condición humana.
