O centenario do Lyceum Club Femenino de Madrid

 

Cen anos dunha rede de mulleres, cultura e liberdade

    En 2026 cúmprense cen anos da fundación do Lyceum Club Femenino de Madrid, unha das iniciativas máis significativas da historia do asociacionismo feminino e da cultura española do século XX. Fundado en Madrid en 1926, o Lyceum converteuse nun espazo de encontro para mulleres que reclamaban educación, autonomía, participación na vida pública e igualdade social e xurídica.

    O proxecto naceu vinculado á Residencia de Señoritas, dirixida por María de Maeztu, que sería a primeira presidenta do Lyceum. A súa primeira sede estivo na Casa das Sete Chemineas, na actual praza do Rei, un edificio que hoxe alberga o Ministerio de Cultura. O club inspirábase nos lyceums femininos europeos e pretendía crear un espazo propio no que as mulleres puidesen formarse, relacionarse, crear e participar activamente na sociedade.

                                                 (Fotografía, El Diario de Madrid, 30/03/2025)

    O Lyceum non foi simplemente un lugar de reunión. Foi unha auténtica rede cultural e social feminina. Organizouse en diferentes seccións —Literatura, Ciencias, Artes Plásticas e Industriais, Música, Acción Social, Internacional e Hispanoamericana— e nel celebráronse conferencias, cursos, exposicións, concertos, recitais, debates e presentacións de libros. Tamén promoveu iniciativas de carácter social, como a Casa dos Nenos e o Comité do Libro para o Cego.

    Entre as súas socias atopábanse mulleres de ámbitos moi diversos: escritoras, artistas, científicas, profesionais liberais, mestras e mulleres vinculadas á política e á cultura. Entre elas estaban María de Maeztu, Victoria Kent, Clara Campoamor, Zenobia Camprubí, María de la O Lejárraga, Elena Fortún, Concha Méndez, Ernestina de Champourcín, María Teresa León, Carmen Baroja ou Maruja Mallo, entre moitas outras. O club chegou a reunir preto de 500 mulleres, conectadas por redes de amizade, colaboración profesional e intereses culturais compartidos.

    Un dos aspectos máis interesantes do Lyceum foi precisamente a súa diversidade. Non existía unha única maneira de ser muller nin unha única posición ideolóxica. As súas integrantes procedían de xeracións e ámbitos diferentes e mantiveron tamén posicións diversas sobre cuestións sociais e políticas. Esa pluralidade converteu o club nun espazo de diálogo e intercambio de ideas.

    O Lyceum tamén representa a vontade de facer visible a presenza das mulleres na vida intelectual e cultural. As súas integrantes non querían limitarse a ser espectadoras da modernización da sociedade española: querían participar nela, producir cultura, acceder á educación, desenvolver profesións e intervir nos debates públicos.

    A Guerra Civil e a posterior ditadura interromperon aquela experiencia. A asociación acabou desaparecendo, e o seu espazo foi posteriormente ocupado pola Sección Feminina, cun modelo de muller radicalmente diferente. Porén, o Lyceum sobreviviu na memoria das súas socias, nas súas cartas, arquivos, libros e relacións de amizade, así como no exilio e nas traxectorias posteriores de moitas delas.

                                                    (Fotografía: Hemeroteca Municipal de Madrid)

Un centenario para recuperar a memoria

    O centenario de 1926-2026 pretende recuperar precisamente esa memoria. O Ministerio de Cultura está desenvolvendo ao longo de 2026 un amplo programa de actividades —exposicións, conferencias, clubs de lectura, cine, música, publicacións e propostas educativas— destinado a dar a coñecer o legado das preto de 500 mulleres que formaron parte do Lyceum.

    A exposición central do centenario, comisariada por Tània Balló e con asesoramento científico de Carmen de la Guardia, pode visitarse na Fundación Ortega-Marañón, na antiga Residencia de Señoritas, do 15 de setembro de 2026 ao 22 de xaneiro de 2027. A mostra reúne 184 obras, orixinais e reproducións procedentes de 37 institucións, arquivos, fundacións e coleccións familiares.

    A recuperación do Lyceum é, polo tanto, algo máis que unha celebración histórica. É unha oportunidade para devolverlle nome, voz e visibilidade a mulleres que contribuíron decisivamente á transformación cultural e social da España do primeiro terzo do século XX.

    Cen anos despois, a súa historia segue formulando preguntas plenamente actuais: quen pode acceder á cultura?, quen ocupa os espazos públicos?, como se constrúen as redes de apoio entre mulleres?, e que acontece cando varias xeracións deciden pensar, crear e actuar xuntas?

    O legado do Lyceum pode resumirse nunha idea poderosa: un grupo de mulleres creando un espazo propio pode acabar transformándose nunha rede capaz de cambiar a sociedade.

1926-2026. Cen anos. Preto de 500 mulleres. Unha memoria que continúa.

YAYOI KUSAMA

 SI NO FUERA POR EL ARTE, ME HABRÍA IDO HACE MUCHO TIEMPO

https://www.facebook.com/share/r/1JnxayQpDN/

EL PAPEL DE PARED AMARILLO

  "El papel de pared amarillo" é un conto de Charlotte Perkins Gilman, publicado en 1892. Considérase unha das obras máis importantes da literatura feminista e da narrativa psicolóxica pola súa crítica aos roles de xénero e a súa representación da deterioración da saúde mental.

   A historia segue a unha muller que, despois de dar a luz, é levada polo seu esposo John, un médico, a unha casa de campo para someterse a un "tratamento de repouso". Prohíbeselle traballar, escribir ou realizar actividades intelectuais. Co paso do tempo, a protagonista desenvolve unha obsesión co estraño papel de parede amarelo do seu cuarto, convencida de que unha muller está atrapada detrás dos seus patróns. Ao final, arrinca o papel para "liberala", mentres perde completamente o contacto coa realidade.

  O conto critica o xeito en que a sociedade do século XIX limitaba a independencia das mulleres e cuestiona as prácticas médicas que ignoraban as súas necesidades emocionais. Gilman expón que negar a liberdade, a creatividade e a capacidade de decidir sobre a propia vida pode ter consecuencias devastadoras.

Descubrindo a Elif Shafak

 Elif Shafak é unha escritora, ensaísta e activista de orixe turca e unha das autoras contemporáneas máis recoñecidas da literatura internacional . As súas obras foron traducidas a decenas de idiomas e alcanzaron un amplo recoñecemento internacional.

 Entre os temas principais da súa obra destacan de forma destacada a igualdade e os dereitos das mulleres, cuestionando as estruturas patriarcais e a discriminación de xénero. A identidade e a diversidade cultural, especialmente o diálogo entre Oriente e Occidente. A migración, o exilio e o sentido de pertenza.

 A obra de Elif Shafak aborda a igualdade e o feminismo desde unha perspectiva ampla, intercultural e interseccional. As súas novelas exploran como o xénero, a cultura, a relixión, a política e a identidade entrelázanse para influír na vida das mulleres. En lugar de presentar un único modelo de feminismo, Shafak mostra a diversidade de experiencias femininas e cuestiona as estruturas sociais que xeran desigualdade.

 A autora critica as sociedades patriarcais que limitan a autonomía das mulleres mediante normas tradicionais, expectativas familiares ou restricións legais e sociais. Con todo, tamén denuncia outras formas de exclusión relacionadas co nacionalismo, o racismo ou a intolerancia.

 O feminismo na obra de Shafak aparece como unha forma de resistencia fronte ás estruturas de poder. Os seus protagonistas adoitan desafiar os roles tradicionais impostos pola sociedade, buscando independencia intelectual, emocional e económica. Non se trata de heroínas perfectas, senón de mulleres complexas que loitan contra prexuízos e contradicións internas. A autora mostra que o cambio social comeza coa capacidade de cuestionar as normas establecidas.

PUNTO DE ARAÑA

    Punto de araña é unha novela que explora as relacións humanas desde a fraxilidade, o desexo e a memoria, pero un dos seus eixos máis interesantes é o xeito en que representa a sororidade entre mulleres. Lonxe de presentar unha amizade idealizada, a obra mostra vínculos femininos complexos, atravesados pola empatía, a rivalidade, a protección e a necesidade mutua. 

    A sororidade na novela aparece como unha rede semellante á tea de araña do título: delicada, resistente e chea de conexións invisibles. As mulleres do relato comparten experiencias marcadas pola dor, a soidade e as expectativas sociais, e atopan noutras mulleres un espazo de comprensión que moitas veces non achan no mundo exterior. Esa solidariedade non sempre se expresa de forma explícita; a miúdo xorde en silencios compartidos, coidados cotiáns ou xestos mínimos que revelan apoio emocional. 

  Outro aspecto importante é que a novela evita converter a sororidade nun concepto simplista. As relacións femininas están cheas de contradicións e tensións, o que as fai máis reais. Algunhas mulleres xúlganse entre si ou compiten, pero mesmo dentro deses conflitos existe un recoñecemento mutuo de vulnerabilidade. A autora suxire que a unión entre mulleres non nace da perfección moral, senón da experiencia compartida e da capacidade de recoñecerse unhas noutras. 

   O estilo narrativo, íntimo e sensorial, contribúe a reforzar esta idea. A atención ás emocións e aos detalles cotiáns permite comprender como as protagonistas constrúen redes de apoio en contextos difíciles. Así, a novela expón que a sororidade non é unicamente amizade, senón tamén resistencia fronte a estruturas que illan ou silencian ás mulleres. 

   En conxunto, Punto de araña ofrece unha visión matizada da sororidade: unha relación imperfecta pero necesaria, capaz de soster ás persoas mesmo en momentos de maior fraxilidade.

XOANA ALMAR E O PAPEL DAS MULLERES NA SOCIEDADE GALEGA

Xoana Almar é unha muralista, ilustradora e pintora galega nada en Santiago de Compostela en 1983. A súa obra destaca dentro do panorama da arte urbano contemporáneo en Galicia por combinar muralismo, compromiso social e unha forte presenza de figuras femininas vinculadas ao traballo, a memoria colectiva e a identidade galega.

Xoana forma parte da nova xeración de muralistas galegos que contribuíron a transformar a arte urbana nunha ferramenta de recuperación social e cultural. Os seus murais non só embelecen espazos públicos, senón que recuperan historias invisibilizadas e reivindican o papel das mulleres na sociedade galega. 

                   (Foto: La Voz de Galicia, 8 de sept de 2020)

A representación da muller é un dos eixos centrais na obra de Xoana Almar. Os seus murais e ilustracións mostran, de forma recorrente, figuras femininas vinculadas ao traballo, a memoria colectiva, os coidados e a identidade popular galega. Máis que retratos individuais, as súas mulleres funcionan como símbolos de resistencia, comunidade e dignidade. 

En moitas das súas obras aparecen mulleres traballadoras do ámbito rural e mariñeiro: lavandeiras, campesiñas, mariscadoras ou mulleres cargando cestas e ferramentas. A artista converte estes oficios tradicionalmente invisibilizados en protagonistas do espazo público. Un dos mellores exemplos é o mural “Terra e Mar”, onde representa a dúas mulleres unindo as súas mans: unha ligada ao mar mediante unha rede de pesca e outra á terra a través dunha fouce. A obra funciona como homenaxe a “as mulleres traballadoras” e a “a forza da unión e da conciencia de clase”. 

(Foto, A.L. Crego)

Tamén en “Lavandeiras do Sarela” recupera a memoria das lavandeiras do barrio compostelán de Galeras, un oficio feminizado e duro que durante décadas sostivo economicamente a moitas familias. A obra non presenta a estas mulleres desde a nostalxia triste, senón desde a forza, a cor e a dignidade cotiá. Outro trazo importante é que os seus personaxes femininos adoitan aparecer colaborando entre si. A colectividade e o apoio mutuo son temas constantes no seu traballo. 

        (Foto: Xoana Almar, "Lavandeiras do Sarela")

En proxectos sobre igualdade de xénero, como os murais de Cuntis ou Lugo, as mulleres aparecen como creadoras, coidadoras e construtoras de comunidade.

Dende o punto de vista estético, Xoana representa figuras femininas de formas simples e moi expresivas, influenciadas pola ilustración galega do século XX e o muralismo contemporáneo. 

As súas mulleres teñen unha presenza monumental e simbólica: ocupan o centro do muro e transforman espazos cotiáns en lugares de memoria e reivindicación. 

En conxunto, a muller na obra de Xoana Almar non aparece como elemento decorativo, senón como suxeito histórico e social. 

(Xoana Almar. Marsella. 2023 FoTo: NJOY Magazine)

MULLERES DE PALABRAS

"Mulleres de palabra(s)" é un destacado programa cultural e feminista organizado polo Ateneo Provincial pola Igualdade da Deputación de Pontevedra. O obxectivo principal desta iniciativa é reivindicar a literatura escrita por mulleres, fomentar o pensamento crítico e crear espazos de diálogo con perspectiva de xénero.

O proxecto esténdese ao longo de varios meses do ano con encontros repartidos por distintos concellos da provincia.

Eixes principais do programa

*Biblioteca ambulante: Unha das novidades máis senlleiras é unha biblioteca itinerante que percorre centros escolares e institutos (IES) achegando lecturas e referentes femininos ao alumnado e ás familias.

*Obradoiros de lectura e creación: Organízanse actividades formativas enfocadas tanto na poesía como na narrativa para aprender a ler e analizar textos en clave feminina.

*Conversas e recitais: Encontros abertos ao público onde escritoras, poetas e músicas de renome comparten as súas experiencias e arte.

Axenda e actividades destacadas no seguinte enlace:

MULLERES DE PALABRAS

CARCOMA. NOVEDADES DA BIBLIOTECA

Carcoma, de Layla Martínez, é unha novela breve pero moi intensa que mestura terror rural, memoria histórica e crítica social. Publicada en 2021, a obra converteuse nun dos fenómenos recentes do terror literario en español grazas á súa atmosfera opresiva e ao xeito en que utiliza o sobrenatural para falar de violencia, pobreza e resentimento de clase. 

A historia vira ao redor dunha avoa e a súa neta que viven illadas nunha casa case en ruínas, nun pobo marcado polo odio e os segredos. A vivenda funciona como un personaxe máis: renxe, garda memorias e parece alimentarse da dor acumulada durante xeracións. Ese ambiente asfixiante é un dos grandes logros do libro. 

Un dos aspectos máis interesantes é como a autora combina elementos do folclore e do terror clásico —sombras, aparicións, supersticiones— con temas profundamente políticos: a explotación dos pobres por parte dos poderosos, a violencia contra as mulleres e as feridas herdadas da Guerra Civil e o franquismo. 

O estilo de escritura é seco, directo e moi oral. A narración alterna as voces da avoa e a neta, creando unha sensación de incerteza constante: nunca queda claro onde termina a realidade e empeza a tolemia ou o sobrenatural. Esa ambigüidade fai que a novela resulte inquietante mesmo nas súas escenas máis cotiás.

HISTORIA DEL ARTE SIN HOMBRES

 

    No día dos Museos queremos engadir a nosa colección de arte  unha nova obra sobre as mulleres artistas:" Historia del Arte sin Hombres" da autora Katy Hessel. 

   

     Historia da arte sen homes é un ensaio divulgativo escrito pola historiadora da arte británica Katy Hessel que propón unha revisión crítica da historia da arte tradicional. O libro parte dunha pregunta sinxela pero poderosa: por que coñecemos tan poucos nomes de mulleres artistas en comparanza cos homes? A partir de aí, Hessel constrúe un percorrido amplo e accesible por distintos períodos históricos para recuperar a obra e a relevancia de creadoras que foron ignoradas, invisibilizadas ou relegadas polo canon artístico occidental.  Un dos maiores acertos do libro é o seu ton próximo. Non está escrito unicamente para especialistas, senón para calquera persoa interesada na arte ou en comprender como se constrúen os relatos culturais. Hessel evita a linguaxe excesivamente académica e combina datos históricos con anécdotas privados e contextos sociais que fan a lectura dinámica. Ademais, consegue que moitas artistas pouco coñecidas esperten verdadeira curiosidade no lector. A obra tamén funciona como unha crítica ás institucións artísticas: museos, academias, galerías e manuais de historia que durante séculos privilexiaron as traxectorias masculinas.

  O libro demostra que non é que non existisen mulleres artistas, senón que moitas veces non tiveron acceso a formación, recoñecemento ou conservación da súa obra en igualdade de condicións.

    Entre os seus puntos fortes destaca a variedade de artistas e épocas que aborda. Desde pintoras do Renacemento ata creadoras contemporáneas, o libro amplía a mirada máis aló dos nomes máis coñecidos e mostra como as mullees participaron activamente en movementos artísticos fundamentais. Isto converte a lectura nunha experiencia de descubrimento constante.

    

    En conxunto, Historia da arte sen homes é unha obra necesaria, entretida e moi útil para reformularse como aprendemos historia da arte. Máis que substituír un canon por outro, o libro invita a ampliar a mirada e recoñecer unha parte da creación artística que durante moito tempo quedou fóra de foco.

ASOCIACIÓN LA ROLDANA

  A Asociación A Roldana é unha organización española sen ánimo de lucro centrada no ámbito da arte e a educación, cun enfoque de igualdade de xénero. 

 É unha asociación formada por profesionais da historia da arte, educación, deseño e cultura que traballa para visibilizar ás mulleres artistas e corrixir a súa ausencia nos contidos educativos. A asociación parte dunha crítica: durante séculos, a historia da arte contouse deixando fóra a moitas mulleres, e busca corrixir esa visión incompleta.

 O seu obxectivo principal A súa meta é que a Historia da arte ensínese de forma máis completa e igualitaria, incluíndo ás mulleres en libros de texto, exames e temarios oficiais

 Entre as súas actividades destacan: 

-Crear materiais educativos sobre mulleres artistas 

-Promover cambios nos programas escolares.

- Difundir investigacións e catálogos (como un con artistas de cada comunidade autónoma).

- Colaborar con institucións e fomentar o debate sobre arte e feminismo

  Dende 2021 conta cun catálogo adaptado á materia de Historia da arte, dous catálogos específicos para Fundamentos da arte I e II, así como un catálogo unificado que reúne a todas as artistas. A estes sumamos agora un novo catálogo dedicado ás artistas das distintas Comunidades Autónomas e cidades autónomas, que pon en valor creadoras vinculadas a cada territorio e permite traballar referentes próximos desde unha perspectiva local.

    Consulta e descarga os seus catálogos no seguinte enlace:

CATÁLOGOS DE MULLERES ARTISTAS ( ASOCIACIÓN LA ROLDANA)

LARA LARS

                                            (Foto: Bamba Editorial)

   

   Lara Lars (nome real: Lara Alonso Ozores) naceu en Salceda de Caselas (Pontevedra, Galicia). É unha ilustradora, deseñadora gráfica e artista visual recoñecida polo seu estilo único baseado na técnica da colaxe, cunha forte carga estética e conceptual vinculada o feminismo e ao surrealismo.

   Aínda que hoxe é coñecida no mundo da arte, a súa formación inicial non foi artística, senón en arquitectura. Este aspecto influíu profundamente na súa obra, especialmente na presenza constante de edificios de estilo brutalista nas súas composicións.

   Un dos eixos centrais da súa obra é a recontextualización da “muller floreiro”, figuras femininas tradicionalmente pasivas que a artista transforma en protagonistas fortes e empoderadas. 

                                            (Sororidad. Lara Lars)

                                  (Colección Collages. Lara Lars)

   Ao longo da súa carreira, Lara Lars logrou consolidarse como unha das ilustradoras contemporáneas máis salientables en España. A súa obra foi publicada en revistas como Vogue, Vanity Fair ou Marie Claire, e traballou con editoriais como Anagrama ou Seix Barral. Tamén colaborou con marcas e institucións culturais de relevancia, entre elas Netflix, o Museo Thyssen-Bornemisza ou campañas institucionais vinculadas á igualdade.

                                           (Feliz por mí. Lara Lars)

GERTRUDE BELL

    Gertrude Bell foi unha escritora, exploradora, arqueóloga e funcionaria británica de finais do século XIX e principios do XX. Gertrude tivo unha vida bastante singular para a súa época. Naceu nunha familia acomodada en Inglaterra e estudou en University of Oxford, onde destacou en Historia, algo pouco común para unha muller nese momento.

    Viaxou cumpridamente por Oriente Medio e converteuse nunha gran coñecedora da rexión. Durante e despois da Primeira Guerra Mundial, desempeñou un papel político importante na administración británica, axudando a definir as fronteiras e a organización do moderno Iraq. 

    Alén do seu labor político, foi unha gran exploradora: percorreu zonas desérticas de Oriente Medio dacabalo e en caravanas, aprendeu árabe e estableceu relacións directas con líderes tribais. Grazas a ese coñecemento, o goberno británico considerouna unha peza crave durante a reorganización da rexión tras a guerra. Traballou xunto a figuras como T. E. Lawrence e tivo un papel importante na elección de Faisal I de Iraq como rei. 

    Tamén impulsou a creación do actual Museo Nacional de Iraq, intentando preservar o patrimonio arqueolóxico do país. Aínda así, a súa figura é complexa: por unha banda, foi unha pioneira en campos dominados por homes; por outro, a súa implicación no proxecto colonial británico fai que o seu legado sexa obxecto de debate hoxe en día.

O libro Mesopotamia de Olivier Guez é unha obra que mestura biografía, historia e reflexión política para contar a vida de Gertrude Bell. 

Non é unha biografía tradicional: Guez constrúe un relato bastante narrativo e áxil, case novelado, onde segue a Bell nas súas viaxes por Oriente Medio e no seu papel crave na creación do moderno Iraq tras a Primeira Guerra Mundial. 

O libro destaca varios aspectos: A súa personalidade: independente, culta e moi adiantada ao seu tempo. A súa paixón polo mundo árabe e a arqueoloxía. A súa influencia política, especialmente na configuración de Iraq. E tamén o lado máis crítico: como o seu traballo estivo ligado ao colonialismo británico e a decisións cuxas consecuencias aínda se notan.

GUARDIANA

No Taiwan de principios do século XX, a felicidade dunha muller casada dependía de ter un fillo home. Logralo convertíase nunha obsesión que implicaba diversos rituais. Nownow combina folclore e historia para recrear o día a día das mulleres durante a dinastía Qing, debuxando hermosamente a beleza e a traxedia das súas vidas.

Guardiana é unha historia de ficción con factores sobrenaturais para mostrar a violencia sufrida polas mulleres durante a dinastia Qing.

Presentación en Marín de "Comerás Flores"

A escritora Lucía Solla Sobral, unha das voces emerxentes máis destacadas do panorama literario recente, visitará Marín para presentar o seu libro Comerás flores. 

O encontro terá lugar o próximo 28 de marzo ás 12.00 horas no Museo Manuel Torres. A actividade está organizada polo Ateneo Santa Cecilia e contará coa participación de Arantza Portabales, quen conversará coa autora durante o evento.

NOVIDADES DE IGUALDADE

 NOVIDADES DA NOSA BIBLIOTECA

Miniguía de Autocoidado para Mulleres

Coidarse non é egoísta, é urxente.

Descobre unha guía feita para ti: consellos de autocoidado pensados para mulleres que o dan todo... E ás veces esquécense de si mesmas. 💜 Ilustrada por Lyona Ivanova. 💌

Descárgaa gratis!

Miniguía de Autocoidado para Mulleres

Mulleres e traballo no Antigo Exipto

Hoxe quero falarche dun tema que me apaixona. 

No antigo Exipto, os dereitos das mulleres dependían da súa clase social e non do seu xénero. Ademais, ante a lei, en teoría, homes e mulleres eran iguais, e as mulleres, ao contrario do que sucede noutras culturas, non necesitaban que un home actuase por elas.

 Pero, a pesar desa "igualdade", as mulleres non ocuparon ningún dos postos importantes do Estado. É dicir, as mulleres estaban excluídas da burocracia. Con todo, sabemos que si podían ter certa influencia e poder fóra do ámbito doméstico. 

Hoxe, do que quero falarce, é dos traballos que podían desempeñar esas mulleres a través dun dos meus vídeos de Youtube  

(Mirian Bueno, MBG)

                                (Egiptología MBG,El trabajo de las mujeres en el antiguo Egipto)

8 M. Día da Muller Traballadora

💜💜 O Equipo de #Igualdade do #Chando levou a cabo varias iniciativas para traballar o #8M, a primeira, desde a @laroldanaasociacion que ten como obxectivo visibilizar mulleres artistas de todas épocas e todos os movementos. A segunda, e grazas ao traballo do @ies_rafael_dieste é unha exposición sobre a orixe e reivindicación do 8M. Grazas a todas polas vosas achegas, o alumnado debe coñecer, saber e informarse para logo, entender. 💜💜

AS NOSAS RECOMENDACIÓNS POLO 8M

    

        Cada vez que a obra escrita por unha muller sae do seu andel e é visibilizada nos espazos da nosa biblioteca, cada vez que recomendamos fondos específicos sobre mulleres (durante séculos silenciadas), cada vez que a nosa biblioteca se converte nun espazo de aprendizaxe e reflexión sobre a igualdade e os feminismos… contribuímos a crear un mundo máis xusto e igualitario.

        Non é moito. Non é pouco. Mais é presente e, sobre todo, futuro. Unha sociedade máis xusta faise con pequenos xestos, en comunidades que educan en liberdade e igualdade, en bibliotecas escolares que comprenden que os seus recursos non son neutros, porque a cultura e a lectura transforman as persoas e a sociedade, pois contribúen ao noso pensamento crítico.

    Desde o IES Chan do Monte, o EABE Os labirintos de Mogor e o Equipo de Igualdade do centro aunamos enerxías para apostar e loitar por ese mundo diverso, inclusivo e igualitario que sabemos que é posíbel e que queremos axudar a construír, tamén desde as lecturas e a dinamización dos nosos recursos e espazos.

Vés connosco continuar a senda?

(Equipo de apoio da BE Os Labirinto de Mogor do IEs Chan do Monte)

Marcapáxinas en Feminino

             Proxecto do noso alumnado de Proxecto Competencial de 2º da ESO.